แอบชอบรุ่นน้องมันผิดมากหรือไง...?
.....
"เฮ้ยเมย์
พี่เขามาหามึงอะ"หวานตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดังเมื่อเห็นร่างของรุ่นพี่ที่คุ้นเคยกำลังเดินมาทางห้องเรียนประจำของชั้นม.5
“แม่ง
มาอีกแล้วเหรอวะ”ร่างเด็กผู้หญิงที่สูงเกือบ 175 ซม.ขยี้ผมที่ซอยสั้นจนฟูฟ่องอย่างรำคาญใจ
เขี้ยวสเน่ห์ที่ใครๆก็ชอบกำลังใช้ขบปากล่างของตนอย่างอดกลั้นเมื่อนึกถึงรุ่นพี่ที่อยู่ห้องเดียวกับพี่รหัสของตน
หน้าตาก็..เหอะ หน้าตาบ้านๆผิวสีน้ำผึ้ง
ผมฟูอย่างกับรังนกกับตาตี่ๆที่เหมือนหรี่ลงเวลามองอะไรไม่เห็น
ก็แค่รุ่นพี่ที่ซุ่มซ่าม ชอบทำตัวเด๋อด๋าอยู่เรื่อย
แถมยังชอบเดินสะดุดกระโปรงหรือไม่ก็ขาของตัวเองอีก ที่สำคัญ
เป็นคนที่พี่รหัสของเขาไม่ชอบหน้าสุดๆ เห็นบอกว่าตอนอยู่ในห้องนี่อริกันเลย เหอะ
“มึงก็อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ
พี่เขาออกจะใจดีแถมไม่ได้เลวร้ายอะไร
มึงจะมาอคติเพราะพี่รหัสมึงไม่ชอบหน้าไม่ได้นะเว้ย”หวานเอ่ยพลางถอนหายใจ
มือตบไหล่เพื่อนเบาๆให้เลิกทำหน้าเหมือนกับจะกินหัวคน มันเป็นอะไรของมันวะ?
“มึงหึง?..”ร้องอ๋อในใจเมื่อหันไปเห็นพี่มิ้วคนที่มันบอกว่าน่ารำคาญกำลังยืนคุยกับใครอีกคน
เอ่อ รู้สึกว่าจะชื่อพี่ข้าว? เพื่อนต่างห้องของพี่มิ้วมั้ง
หวานใช้มือของตนนวดขมับอย่างอ่อนใจ นี่เมย์มันไม่รู้ตัวเองเลยหรือไง
ว่าเวลามันบอกรำคาญพี่เขา ตามันนี่เป็นประกายจะตายห่า เวลามีงานในโรงเรียนแล้ว ม.6
คือคนจัดงาน ซุ้มแรกที่มันเดินไปมันก็ไปห้องพี่เขา
ปากบอกไปหาพี่รหัส จะเอาขนมไปให้
แต่พีคสัดคือวันนั้นมันไปเห็นช็อตที่พี่มิ้นคุยกับเพื่อนทอมของเธออยู่พอดี
ก็แค่เพื่อนทอมหน้าตาดีในโรงเรียนหญิงล้วนที่เด็กติดตรึม แค่นั้น
มันเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างพี่เขาแถมเอ่ยทวงขนมที่ปกติพี่เขาจะทำมาให้
ทั้งๆที่เมื่อเช้ามันพึ่งได้ไป
แถมคำพูดท่าทางของมันตอนนั้นยังมองพี่ข้าวอย่างเหนือกว่าอีก ไอ้ประโยคที่ว่า
‘พี่มิ้ว ขนมล่ะ
ไหนพี่บอกจะทำขนมมาให้คนที่พี่ชอบทุกวันไง’ไม่รู้ว่าหวานรู้สึกไปเองหรือเปล่า
แต่เหมือนว่ามันจะเน้นคำว่าชอบใส่หน้าพี่ข้าวเป็นพิเศษ
แถมตบท้ายด้วยยิ้มมุมปากแบบถ้าไม่สังเกตก็ไม่เห็นนั่นอีก แต่เขาเสือกเห็นไง
-_-;
ภาพวันนั้นที่พี่มิ้วเงยหน้า(?)มองรุ่นน้องที่สูงกว่าหลายเซนอย่างงงๆ
เอาจริงๆแอบสงสารพี่เขานะ ถึงจะรู้ว่าเมย์มันเป็นนักกีฬาบาสของโรงเรียนก็เถอะ แต่มันเล่นสูงจนพี่เขาต้องแหงนหน้ามองอย่างนั้นก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน
“หึงเหี้ยอะไรล่ะ ใครจะไปหึง เหอะ!!”
ใจเย็นเพื่อน
มึงปล่อยดินสอกูในมือมึงก่อนนะ จะหักแล้วไอสัด!
“เอ้ออ ไม่หึงเลยเนอะ
พี่เขาเหมาะกันดีเนอะ”
“มึงเงียบไปเลย
เดี๋ยวมึงโดนๆ”ว่าเพียงแค่นั้นก่อนร่างสูงๆของมันจะลุกไปหาพี่เขาหน้าห้องอย่างไว
จ๊ะ.. =…=
“หื้มม ข้าวอยากลองชิมขนมบ้างเหรอ
ได้สิ ไว้มา../พี่!”แขนบางๆของรุ่นพี่ตัวเล็กถึงดึงอย่างแรงจนเซมาอยู่ข้างหลังของเด็กอีกคน
“เฮ้ย อะไรวะ!”ข้าวเห็นแบบนั้นจึงจะเดินเข้าไปหามิ้วแต่ถูกรุ่นน้องผลักไหล่
“พี่ไปไหนก็ไปเถอะ อ้อ
ส่วนเรื่องขนมอะ รอกินชาติหน้านะ เพราะขนมพวกนี้ มันคือของเมย์”ยกยิ้มมุมปากจนน่าหมั่นไส้
มิ้วเห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงเอ่ยห้าม
“อื้ม ขนมพวกนี้ของเมย์หมดเลยนะ..”เมย์ยิ้มอย่างเหนือกว่าใส่ร่างของรุ่นพี่อีกคนที่กำหมัดแน่น
“ส่วนของข้าว
เดี๋ยวพรุ่งนี้เราทำมาเผื่อนะ J”มิ้วเอ่ยยิ้มๆอย่างใจดีโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่ใช้ร่างกำบังให้ตัวเองนั้นขมวดคิ้วจนน่ากลัวแล้ว
“โอเค งั้นเราไปก่อนนะ ไว้เจอกัน บาย
J”ข้าวว่าพลางค่อยๆถอยเท้าเดินห่างออกไป โอเค ตอนนี้ถอยก่อน จะไม่ยุ่ง
เด็กอะไรวะแม่งหน้ากลัวชิบ จะแดกหัวคนได้แล้วมั้งนั่น
“โอ๊ย... เมย์ปล่อยก่อน
พี่เจ็บ”รุ่นพี่ตัวเล็กร้องครางเบาๆเมื่ออยู่ๆแรงบีบที่แขนก็เพิ่มขึ้น
ที่จริงมันเจ็บจนน้ำตาซึมแต่ก็ต้องอดทนไว้เพราะไม่อยากร้องออกมาต่อหน้าน้อง
“เหอะ!! ไหนบอก../อ้าว
เมย์ ทำอะไรอยู่เหรอ”เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเพื่อนร่วมห้องของเมย์เดินมา
ทำให้คนที่กำลังจะระเบิดเย็นลงจนน่าแปลกใจ แถมรอยยิ้มที่มิ้วไม่เคยได้รับกำลังส่งให้ใครอีกคน
“อ๋อ เรามาส่งพี่เขาน่ะ
พี่เขาจะกลับแล้ว ใช่มั้ย?”เมย์เอ่ยยิ้มๆกับอีกคนแต่มองมาที่รุ่นพี่ตัวเล็กอย่างกดดัน
“อ อื้อ พี่ พี่จะกลับแล้วแหละ
ขอบใจนะ”มิ้วเอ่ยเสียงสั่นๆก่อนจะค่อยๆเดินออกไปจากตรงนั้น ตากลมเริ่มคลอไปด้วยน้ำสีใสเมื่อรู้สึกน้อยใจและเหมือนเป็นส่วนเกินจนเดินมาถึงบันไดทางลงก็นึกได้ว่าลืมให้ของน้องตัวสูง
“อะ ลืมให้ของนี่นา โอยย เซ่อจริงๆเลยมิ้วเอ้ย”ขาเรียวรีบก้าวกลับไปทางเดิมอย่างไว
ไวจนได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน
“เมย์ก็ ทำไมทำกับพี่เขาแบบนั้นล่ะ
เขาน่าสงสารออก”
“น่าสงสารตรงไหน เหอะ น่ารำคาญจะตาย
คนเขาไม่ชอบก็ตื้ออยู่ได้”
“แต่พี่เขาก็น่ารักนะ
แถมขนมนั่นก็น่าจะอร่อย..”
“ไม่เห็นน่ารักเลย หน้าตาก็งั้นๆ
อายน่ารักกว่าตั้งเยอะ ส่วนขนม เราไม่รู้สิ ให้ไอ้ตูบที่บ้านมันกินทุกวันแหละ
ฮ่าๆๆ”
สองคนนั้นคุยกันอย่างออกรสตรงม้านั่งหน้าห้องโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนในบทสนทนาได้ยินทุกประโยค
“ฮึก...”ปากบางเม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้น
มือกำถุงขนมแน่นจนขึ้นข้อขาว ถึงจะรู้ตัวว่ารุ่นน้องคนนี้ไม่เคยรัก รู้ว่าคิดยังไง
ถึงจะได้ยินคำพวกนี้บ่อยๆ แต่มันก็ไม่เคยทำตัวให้ชินให้ยอมรับคำพวกนั้นได้สักที
น้ำตามันยังคงไหลออกมาถึงแม้ว่าจะได้ยินสักกี่ครั้งก็เหมือนเดิม
ขาเรียวค่อยๆก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น เธอรู้ รู้ว่าเด็กคนนั้นที่ชื่ออายเห็น
ดูเหมือนจะเป็นเด็กที่ใสซื่อและใจดี แต่แววตาเย้ยหยันที่ส่งมาให้เมื่อกี้มันไม่ใช่
เด็กคนนั้นเห็นเธอตั้งแต่แรกและจงใจพูดประโยคพวกนั้นออกมาให้ทำร้ายจิตใจเธอ
เย็นวันนั้นเมย์ไม่ได้รับแชทสักข้อความจากรุ่นพี่ตัวเล็ก
ถึงจะแปลกใจแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เมื่อมีแชทของคนที่ชอบน่าสนใจมากกว่า
‘พรุ่งนี้เย็น
ไปกินไอติมกันมั้ยอาย?..’
“รอพี่เขารึไงมึง”หวานถามเพื่อนข้างๆที่มองไปทางประตูบ่อยเหลือเกินทั้งๆที่ตอนนี้มันคุยกับอายอยู่
ท่าทางอย่างกับเป็นแฟนกัน
แคปชั่นหวาน #เบ้ปากมองคนใส่น้องอาย
ถุยย
ยัยนี่สตอเบอร์รี่จะตาย
บอกกี่ครั้งก็ไม่เชื่อ นางทำตัวดีแค่กับคนที่จะอ่อยแค่นั้นแหละเหอะ
อยากเบ้ปากรูปตีนจังเลยค่ะ
“เหอะ กูจะไปรอเขาทำไม เนอะอาย”
จ้า..
เสียงมึงนี่ไม่ค่อยประชดประชันเลย แล้วมันก็นั่งคุยกับอายต่อจนถึงเวลาเข้าแถว
“แม่ง
ทำไมไม่มาวะ”เมย์พึมพำเบาๆตอนเก็บของลงไปข้างล่าง ถึงจะอย่างนั้นด้วยความหูดี
หวานก็ได้ยินอยู่ดี =…=
ขายาวๆสาวเท้าเร็วๆออกจากห้องอย่างหงุดหงิดในใจ
จนออกมาเจอกับขนมที่แขวนไว้ตรงล็อกเกอร์ของตัวเอง
“เหอะ ทำไมไม่เอามาให้เองวะ
เกะกะล็อกเกอร์”ถึงจะพูดแบบนั้นแต่มือก็เก็บขนมเข้าล็อกเกอร์อย่างดีก่อนจะล็อกอย่างแน่นหนา
“พี่เขาไม่อยากเจอมึงมั้ง..”เอ่ยแหย่มันไปเท่านั้นก่อนจะรู้ว่าคิดผิด
“เออ!! ดี! กูก็ไม่อยากเจอ!”
แม่ง วันทั้งวันมันเล่นหงุดหงิดพาลจนไม่มีใครกล้าเข้า
คิ้วเข้มๆขมวดเป็นปมจนยัยอายยังไม่กล้ามานั่งคุยด้วยเลย
ตกเย็น
“เมย์จะกลับแล้วเหรอ คือ../อ๋อ
ไอติมสินะ นั่นมัน... พี่!”ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีเสียงเข้มกึ่งตะคอกก็ดังขึ้นเมื่อเห็นรุ่นพี่ตัวเล็กที่เดินมากับใครอีกคน
เหอะ ทำเขาหงุดหงิดทั้งวันแล้วยังจะไปคุยกับไอ้รุ่นพี่คนนั้นอีก
ขายาวสาวเท้าไปไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวรุ่นพี่ตัวเล็ก
แล้วใช้มือดึงแขนอีกคนออกมาโดยไม่ฟังเสียงทัดทานหรือโวยวายของมิ้นและรุ่นพี่คนนั้นเลย
ปล่อยให้อายยืนค้างอยู่กับที่ แขนยาวกึ่งจูงกึ่งลากรุ่นพี่ตัวเล็กให้เดินตามมาเร็วๆจนมิ้วแทบจะสะดุดล้มเพราะช่วงขาที่ห่างกันมาก
“เมย์! ปล่อยพี่ก่อน
โอ๊ยย พี่เจ็บนะ!”เสียงเล็กร้องอย่างตกใจเมื่อถูกผลักเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตูใหญ่ไว้ไม่ให้ใครเข้ามา
ขาเรียวค่อยๆถอยเท้าหนีเมื่อเห็นท่าทางเด็กตัวสูงที่เหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา
“ทำไม!
จะถอยหนีทำไมห้ะ ชอบไม่ใช่เหรอ หรือต้องเป็นมันถึงจะอยากเข้าใกล้วะ!”เมย์เดินเข้าหามิ้วอย่างคุกคามจนอีกคนถอยติดอ่างล้างหน้า มิ้วเริ่มลนลานเมื่อเห็นท่าทางน่ากลัวของอีกคน
จึงดันอกอีกคนๆให้ออกห่างแล้วพยายามเดินหนี
“อะ!! !!!”เอวบางถูกแขวยาวรวบจนตัวลอยขึ้นมานั่งบนขอบอ่างล้างหน้า
เมย์รีบแทรกตัวระหว่างขาของรุ่นพี่ตัวบาง
“ทำไม! รังเกียจเหรอ?!
ดี รังเกียจนักใช่ไหม”เมย์หงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทางของเธอที่ดูกลัวตนเสียจนเต็มประดา
เหอะ ทีอยู่กับมันแล้วไม่รังเกียจบ้างล่ะ
“ไม่ใช่นะ จะ อื้ออ!”ปากบางถูกจู่โจมและดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ
เมย์ใช้มือล็อกศีรษะรุ่นพี่ให้เอียงเข้าหา ลิ้นร้อนกวาดต้อนลิ้นเล็กๆนั่น
ตะโบมจูบอย่างคุกคาม ใช้แขนอีกข้างล็อกเอวบางแน่นเมื่อมิ้วเริ่มทุบไหล่และพยายามดิ้นหนี
ดูดดุนริมฝีปากหวานๆจนพอใจแล้วค่อยผละมาซุกไซร้ซอกคอ
มือปลดรังดุมที่เกะกะด้านบนออก
“อึก...”มิ้นกำเสื้อบริเวณไหล่ของรุ่นน้องแน่นเมื่อเมย์เริ่มขบเม้มซอกคอแล้วใช้ลิ้นไล้เลียลงมาเรื่อยๆจนถึงบริเวณเนินอกอิ่ม
ดูดดุนอยู่ซักพักก่อนขบเม้มทำรอยจางๆไว้อย่างเป็นเจ้าของ
“อย่านะ ฮึก..ปล่อย..”มิ้นเอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนโลกจะค่อยๆดับมืดไป
ฟุ่บ
“พี่..”เมย์ผละออกจากหน้าอกอวบขาวเมื่ออยู่ๆรุ่นพี่ตัวเล็กก็ซบลงกับไหล่ของตัวเอง
ใบหน้าหวานปนหล่อเงยหน้ามองรุ่นพี่ช้าๆก่อนจะเริ่มได้สติขึ้นมาเมื่อเห็นสภาพของอีกคน
ตาบวมช้ำคงเพราะตอนร้องไห้เมื่อกี้
เสื้อนักเรียนส่วนบนถูกปลดกระดุมออกจนเห็นหน้าอกขาวที่มีรอยดูดอยู่ประปราย
เวรเอ้ย! กูทำอะไรวะเนี่ย
มือเรียวรีบแต่งตัวติดกระดุมอีกคนให้เรียบร้อยแล้วโทรให้คนขับรถเข้ามารับในโรงเรียน
ถึงตามกฎจะห้าม แต่สำหรับเมย์ทุกอย่างคือข้อยกเว้นเสมอ
เมย์รีบอุ้มร่างเล็กที่ซบอกตนออกไปพร้อมตะโกนบอกหวานที่เดินผ่านมาว่าวันนี้จะไม่เข้าซ้อม
ถึงจะรู้สึกผิดกับคนที่ ‘แอบชอบ’ อย่างอายก็เถอะ
แต่ไม่รู้ทำไมตอนนั่งรถกลับบ้านโดยมีหัวกลมๆของรุ่นพี่ตัวเล็กซบอยู่บนอกถึงได้นั่งอมยิ้มมาตลอดทาง
“วันนี้พี่ต้นจะกลับมาไหม”เอ่ยถามถึงพี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ก่อนจะได้คำตอบที่น่าพึงพอใจ(?)
“ไม่ครับ
เห็นท่านว่าจะไปประชุมกับบริษัทสาขาย่อยที่แคนาดา”
“ดี อ้อ โทรไปบอกทางบ้านของพี่เขาด้วยว่าวันนี้พี่เขามาติวให้ฉัน”
หึ
“อือ...”มิ้วขยับตัวเบาๆเมื่อเริ่มรู้สึกตัวหลังจากที่นอนมานาน
ตากลมหันมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่ามันค่ำมากแล้ว
หืม?
...
!!!!
ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
ตาหวานหันไปมองรอบห้องอย่างหวาดระแวง
ที่นี่ที่ไหน?!
“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำ อ้อ
บอกที่บ้านพี่ให้แล้วนะว่ามาติวหนังสือแล้วจะนอนค้าง”มิ้วมองร่างสูงๆของเมย์ในชุดนอนลายทางที่เดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำก่อนจะถอยกรูดชิดหัวเตียง
“เมย์! อย่าเข้ามานะ..”สายตาพยายามมองหาทางหนีเมื่ออีกคนเริ่มเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ภาพตอนนั้นเริ่มฉายชัดเข้ามาอีกครั้ง เธอแค่ไม่อยากเป็นที่ระบายอารมณ์ของใคร..
“อย่าลีลา ไปอาบน้ำ /แต่..”
“หรือจะให้อาบให้?!”เมย์เริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของรุ่นพี่ตัวเล็กที่มีมากเกินเหตุ
เพียงเท่านั้นมิ้วก็รีบลนลานวิ่งเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำโดยไม่ลืมแอบหยิบผ้าขนหนูที่จัดกับชุดไว้ตรงปลายเตียงไปด้วย(ของใครไม่รู้
แต่ยืมก่อนแล้วกันนะ T^T)
Rrrr
เสียงโทรศัพท์สั่นเพราะข้อความจากแชทไลน์เข้ามาทำให้เมย์นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ลืมสัญญากับใครอีกคนไว้
อาย:เมย์
อาย
วันนี้เมย์ขอโทษนะ
ที่ไม่ได้พาไปกินไอติม
อาย:อื้อ
ไม่เป็นอะไรหรอก
อาย:เมย์ไม่ว่างนี่นา
คือ
อาย:เมย์...
หืม?
อาย:เมย์รู้สึกยังไงกับเราเหรอ..
อ่า
ถามแบบนี้
5555
อาย:ถ้าไม่ตอบก็ไม่เป็นไรนะ..
เมย์รู้สึกดีกับอายเวลาอยู่ด้วยกันนะ
อาย:งั้น..
อาย:เรามาคบกันมั้ย?
พอถึงตรงนี้มือที่กำลังพิมพ์ตอบชะงักไปชั่ววูบ
ภาพในหัวตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด สมองบอกให้ตอบตกลงเพราะยังไงอายก็คือคนที่เราชอบ
ได้คบกับคนที่ชอบ มันดีจะตาย
แต่ในทุกครั้งมันกลับมีภาพของรุ่นพี่ที่ตามตื้อเขาตั้งแต่ม.4 ฉายชัดขึ้นมา แต่ความเห็นแก่ตัวเพียงชั่วขณะก็ฉายขึ้นมาในห้วงความคิด
‘ยังไงพี่เขาก็รักเราเหมือนเดิม
ทนมาได้เป็นปีเรื่องแค่นี้คงไม่คิดอะไร
อีกอย่างพี่เจนคงสะใจที่เราทำให้คู่อริเสียใจได้’ J
คบสิ
เป็นแฟนกันแล้วเนอะ
อาย:อื้ม
เขินจัง 5555
แกร็ก..
เสียงเปิดประตูห้องน้ำแผ่วเบามิ้วค่อยๆยื่นศีรษะออกมาจากห้องน้ำพลางกวาดตามองไปรอบ
ฮือออ ไม่อยากออกจากห้องน้ำเลยอะ
สีหลุดหมดแล้ว
ปากจิ้มลิ้มเบะน้อยๆเมื่อคิดถึงสภาพตัวเองตอนนี้
ร่างกายที่เคยมีผิวสีน้ำผึ้งเกือบดำบัดนี้กลับขาวผ่องอมชมพูเพราะสีที่หามาพอกไว้หลุดออกไปจากการอาบน้ำ
เฮ้ออ ถ้าน้องเมย์เห็นจะทำยังไงอะ แงงง แล้วแบบนี้จะเป็นเรื่องมั้ยเนี่ย
อุตส่าห์หาสีมาพอกเพราะไม่อยากขาวเด่นจนมีคนมายุ่งวุ่นวายแล้วแท้ๆ
อยากอยู่เงียบๆเป็นแบคทีเรียในซอกหลืบ(?)ของโรงเรียนแล้วแท้ๆ แต่น้องเมย์คงไม่เอาไปบอกใครหรอกมั้ง
#น้ำตาไหลพราก
“หึ...”เมย์ขำออกมาเล็กๆเมื่อเห็นพี่เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สลับกับพิลึกกึกกือ
นี่พี่เขาไม่รู้เลยหรือไงว่าเวลาตัวเองรู้สึกยังไง
มันจะแสดงออกมาทางสีหน้าหมดเลยน่ะ เดี๋ยวนะ..
...
ทำไมพี่เขาหน้าขาวขึ้น?
“พี่มิ้ว..”
!!!
“อะ อะไรเหรอ”รุ่นพี่ตัวเล็ก(เตี้ย)ยิ่งทำตัวหดแทบจะสิงประตูห้องน้ำเมื่อเห็นน้องมองหน้าตนพลางขมวดคิ้วอย่างมีคำถาม
“ทำไมหน้าขาวขึ้น? แล้วทำไมไม่ออกมา
ไปยืนซุกประตูทำไม?!”เมย์เริ่มสาวเท้าไปที่ประตูห้องน้ำเมื่อเห็นเธอตัวสั่นขึ้นเรื่อยๆ
“อ เอ่อ คือ.. อย่าเข้ามานะ!”มิ้วส่งเสียงตะกุกตะกัก
ตากลมเบิกโพลงเมื่อเห็นรุ่นน้องเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้มือขาวรีบดันประตูห้องน้ำปิดแต่เหมือนจะช้าไปเสียแล้ว
!!!
“อย่านะ!...”เมย์เอามือดันประตูไม่ให้ปิดแล้วใช้แขนดึงตัวอีกคนออกมาจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
“อะ!!”พริบตาเดียวร่างเล็กๆก็ถูกแขนยาวของรุ่นน้องฉุดออกมาจากห้องน้ำจนร่างทั้งร่างตกอยู่ในอ้อมกอดของเด็กตัวสูง
“!!!”เมื่อเมย์เห็นสภาพของรุ่นพี่ก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด
ตาดุๆมองไล่ลงมาตั้งแต่ผมที่ถูกมัดเป็นมวยหน้าม้าตอนอาบน้ำ ผิวพรรณจรดปลายเท้า
ทำไมขาวผ่องไปทั้งตัวแบบนี้วะ?!
ไอ้ผิวเข้มๆแถมหน้ามีฝ้ามันหายไปไหนหมด?
ทำไมเหลือแต่หน้าขาวๆผิวผ่องๆแบบนี้?
“ทำไมเป็นแบบนี้!”ตาดุๆจ้องมองร่างเล็กเขม็ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นวงแขนยาวเพิ่มแรงกอดรัดคนในอ้อมแขนมากขึ้นเมื่อเห็นเธอเริ่มอึกอัก
“คือ.. เอ่อ คือพี่/ตอบ!”มิ้วก้มหน้างุดซุกกับอกของรุ่นน้องเมื่อเมย์ตวาดเสียงเข้ม
ฮืออ น่ากลัวชะมัดเลยอะ
นี่เราชอบน้องมาได้ไงตั้งนาน
“ก็ คือว่ามันแบบ....”
หลังจากที่พากันมานั่งคุย(สอบสวนจำเลย)บนเตียง
มิ้วเริ่มใช้เสียงสั่นๆของตัวเองเล่าความจำเป็น(?)ที่จำเป็นสำหรับเธอให้ฟัง
เมย์ดูตกใจมากแต่คงไม่ตกใจเท่าตอนที่เธอได้ยินประโยคลามกจากน้องหรอก
“ก็ว่า ทำไมนมขาวชะมัด”
!!!
“น่า น่าเกลียด อย่าพูดนะ!”มือเล็กใช้ตีไหล่ของรุ่นน้องแรงๆที่พูดคำน่าอายออกมา
ไอ้เด็กลามก!!
“หยุด!! ถ้าตีอีกจะจับดูดให้ช้ำเลย”มือของเมย์รวบข้อมือเล็กแน่นเมื่อมิ้วเริ่มจะตีรัวอีกครั้ง
แถมใช้สายตามองหน้าอกอีกคนอย่างสื่อความหมายให้รุ่นพี่หน้าแดงเล่น
ทำไมข้อมือเล็กจังวะ?
“!!!”
มิ้วตกใจแทบหงายหลังเมื่ออยู่ๆรุ่นน้องตัวสูงก็จับตัวเธอยกขึ้นมานั่งบนตักในท่าหันหน้าเข้าหากัน
ตั้งแต่ชอบน้องมาเป็นปี ไม่เคยมีสักครั้งที่ได้ใกล้ชิดกันจนแทบรวมร่างขนาดนี้
ยกเว้นแค่เรื่องเมื่อตอนเย็น วันนี้เมย์เป็นอะไรหรือเปล่านะ? ถึงจะตกใจก็เถอะ แต่ความรู้สึกที่นานๆทีจะได้รับมันก็นะ...
มิ้วตกอยู่ในห้วงความคิดของตนปล่อยให้เจ้าของตักลำคอแห้งผากเมื่อได้สำรวจอีกคนใกล้ๆ
แก้มขาวที่มีเลือดฝาดเจืออยู่ดูนุ่มนิ่ม ผิวก็ขาวราวกับหยวกกล้วย
เอวก็บางเล็กน่าบีบ แถมหน้าอกอวบกำลังพอดีในตอนนั้นมัน... แล้วใครสั่งใครสอนให้ทำผมน่ารักแบบนี้นะ
ทำไมเวลานี้พี่เขาดูน่าฟัดชะมัด จากลูกเป็ดขี้เหร่เป็นยัยน่ารักนุ่มนิ่ม
น่ากินชะมัด
!!!
ไม่ได้..
เป็นอะไรวะเมย์ มึงมี‘แฟน’แล้วนะ
หากแต่ความเห็นแก่ตัวชั่ววูบก็ครอบงำ
หากแต่ความเห็นแก่ตัวชั่ววูบก็ครอบงำ
แล้วไง ยังไงพี่เขาก็เป็นของเราอยู่แล้วนี่
J
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น