'เด็กที่เรียนจบใหม่ๆมักร้อนวิชา' มันเป็นคำพูดของผู้ใหญ่มากประสบการณ์หลายคนพูดคุยกัน ซึ่งมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้นสำหรับใครหลายๆคน ที่เมื่อเรียนจบก็จะออกท่องเที่ยวหาประสบการณ์ในชีวิตก่อนจะออกไปทำงานจริงๆ ยกเว้นก็แต่คนที่ชื่อ 'โอ เซฮุน' คนนี้ ชีวิตของเขาไม่ได้มีกินมีใช้เหลือเฟือเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เมื่อเรียนจบเซฮุนจึงรีบหางานทำให้ไวที่สุดแล้วก็เเจ็กพอตแตกเพราะบริษัทที่รับเขาเข้าทำงาน คือบริษัทลำดับต้นของเกาหลี 'คิมกรุ๊ป'
เช้าวันจันทร์ 7.00 a.m.
กริ๊งงงงงงงง!!!
"ฮื่อออ อย่ากวนนะ"คิ้วสวยขมวดมุ่นเมื่อมีเสียงมากวนใจ มือเรียวเอื้อมไปกดปิดตัวต้นเหตุของเสียง
ปั่ก!! เพล้ง!!
..
.
!!!!!
"ฮื่อออ ไม่นะ ลูกแม่ ม่ายยยย อย่าพังนะ แง้งง"ร่างบางตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินเสียงของแตก และพึ่งสำเนียกตัวเองได้ว่าเมื่อกี้ปัดนาฬิกาเจี๊ยบน้อยลูกรักหลุ่นพื้นไปแล้ว มือเรียวคว้านาฬิกาเรือนเล็กมากอดแนบอกพลางร้องคร่ำครวญเมื่อเห็นหน้าปัดมันแตก นิ้วลูบหน้าปัดนาฬิกาเหมือนปลอบประโลมและขอลุโทษในความผิด แต่ก็เศร้าได้ไม่นานเมื่อเหมือนไปเห็นเวลาที่กำลังเดินต่อ
7.05
..
7.05!!
"ห้ะ ไม่นะ วันแรกก็จะสายแล้วเหรอ โอ้ยยย ตายแน่ๆโอเซฮุน ย๊าาา"ร่างบางกระโดดลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล นั่งรถกว่าจะถึงที่ทำงานก็ใช้เวลาตั้ง 40 นาทีแล้ว ฮื่อออออ
8.00 a.m. @Kimgroup
"แฮ่กๆ ไม่นะ ไม่ๆๆๆ อย่าพึ่งนะ"เซฮุนวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามาในบริษัทเมื่อมันสายแล้ว ร่างบางหลับหูหลับตาวิ่งจนลืมดูทางทำให้ชนกับคนๆหนึ่งเข้าอย่างจัง
ตุบ! อ๊ะ!
มือเรียวกำเสื้ออีกคนแน่นเพราะกลัวล้ม ทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายมาชนเขาแท้ๆ
..
!! ร่างบางรีบผละออกเมื่อรู้สึกตัวว่าตนอยู่ในอ้อมแขนของใครอีกคน ศีรษะกลมโค้งขอโทษอย่างรู้สึกผิด
"ฮุน เซฮุนขอโทษ คือ ผมไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆนะฮะ"
"....หึ J"อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มมุมปากส่งมาให้ เสียงที่ทำให้เซฮุนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ทั้งกลัวทั้งหวิวในใจ ร่างบางจึงตัดสินใจเงยหน้ามองคู่กรณีชัดๆ
"...!!!.."พอเห็นใบหน้าคมนั่นชัดเจน ร่างทั้งร่างก็สั่นด้วยความหวาดกลัวคนที่เคยคุ้นเคยกันดี
"จ จงอิน ฮ"คนที่เขาหนีตลอดมา คนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเค้า
"มาให้เชือดถึงที่เลยนะที่รัก J "จงอินรอ รอวันนี้มาตลอด วันที่นกน้อยในกรงทองที่หลุดออกไป บินกลับมาหาเขาอีกครั้ง รออย่างใจเย็น ทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด ทำให้เซฮุนได้เข้ามาทำงานในบริษัทของตน รอให้'ลูกหนี้ตัวน้อย'กลับมาให้เขาทำโทษ รอจนมันถึงเวลา ที่เขาจะทำให้นกน้อยเป็นของเขาโดยสมบูรณ์
5 ปีก่อน
ในคืนวันปีใหม่ วันที่หลายๆครอบครัวมีความสุข แต่มันเป็นวันที่ทรมานที่สุดของเด็กอายุ 17 ปีอย่างโอเซฮุน พ่อแม่ของเขาติดหนี้ตระกูลคิมหลายร้อยล้านวอนเพราะการพนัน คิมจงอินในวัย 30 ปี ยื่นข้อเสนอให้พ่อแม่ของเขาว่าถ้ายกเขาให้คิมจงอิน หนี้ทั้งหมดจะเป็นโมฆะ
พ่อแม่ของเซฮุนรีบเซ็นสัญญายอมรับ ยอมให้ลูกของตัวเองเป็นของคิมจงอิน ตอนนั้นเซฮุนล้มทั้งยืนเพราะหลังจากเซ็นเสร็จ แทนที่แม่จะเข้ามาปลอบประโลมเขา กลับร้องขอเงินของจงอินเพิ่มขึ้นอีกร้อยล้านวอนเพื่อไปตั้งตัวใหม่
"นี่คุณจงอิน ไหนๆคุณก็ได้ลูกฉันไปแล้ว ถ้าแก่เฒ่าไปคงไม่มีใครเลี้ยงดูเราสองคน เราขอเงินอีกร้อยล้านวอนไปตั้งตัวได้ไหม"น่าขำสิ้นดี แม่ของเขาใช้คำพูดสวยหรู แต่แท้จริงแล้ว เงินที่ได้ไปวันนี้เธอต้องไปเล่นการพนันต่ออย่างไม่ต้องสงสัย
"ม แม่..ฮึก"เซฮุนร้องให้ตัวสั่นเมื่อแม่แท้ๆตวาดกลับมาเสียงห้วน พลางทำตาลุกวาวกับกระเป๋าเงินใบโตที่จงอินมอบให้
"ฉันไม่ใช่แม่แก!! โน่น เจ้าชีวิตแกอยู่โน่น ปรนนิบัติเขาให้ดีล่ะ คุณคะ ไปกันเถอะ"แม่ของเขาควงแขนพ่อเดินออกไป ทั้งสองคนไม่หันกลับมามองผมที่ทรุดตัวร้องไห้อยู่กับพื้นแม้แต่น้อย
"แม่ฮะ อย่าทิ้งน้องฮุน ฮึก แม่! แม่จ๋า"เซฮุนวิ่งตามพ่อกับแม่ออกไป
"กรี๊ดดดดดดด!!"
"อ๊ากกกกกก!!"
ภาพที่เซฮุนเห็นคืองูพิษขนาดกลางสองตัวกำลังฉกพ่อกับแม่ของเขาอย่างดุร้าย
"ไม่!! อย่านะ!! ฮึก อย่าทำแม่กับพ่อนะ ฮือออ"ร่างบางวิ่งเข้าไปประคองร่างผู้หญิงที่ตนรักที่สุดขึ้นมา น่าแปลกที่งูสองตัวนั้นเลื้อยห่างออกไป
"เวเลน วาเลน มานี่มา..."
วันนั้นเป็นวันที่เขาสูญเสียท่านทั้งสองคนไป และเขารู้เรื่องอีกเรื่องว่าแท้จริงแล้วในกระเป๋านั้นไม่ได้มีเงินสด แต่มันมีงู! ผู้ชายคนนั้นเลี้ยงงู!! มันเป็นวันที่เขากลัวเเละเสียใจเกินจะทนไหว เขาหนีจากคิมจงอินทั้งน้ำตา เขากลัว กลัวจนไม่ได้ทำพิธีให้พ่อกับแม่ ตั้งแต่วันนั้นเซฮุนใช้เวลาเกือบปีรักษาแผลในใจและหันกลับมาเรียนต่อ เขาคิดว่าเขาหนีคิมจงอินพ้น จนถึงวันนี้...
"ฮึก อย่านะ อ๊ะ ปล่อย"ร่างบางขัดขืนสุดกำลังเมื่อคิมจงอินกำลังจะทำสิ่งที่เขากลัวที่สุด จงอินกำลังจะขืนใจเขา เซฮุนได้แต่สะอื้นทั้งน้ำตาเมื่อมือทั้งสองข้างถูกจับมัดไว้กับหัวเตียง ร่างกายของเขาเปลือยเปล่าโดยมีคิมจงอินซ้อนอยู่ระหว่างขา
"ฮึก อย่า..อ๊ะ อื้อ/ชู่วว อย่าร้องเสียงดังไปสิ ฉันคิดถึงเธอแค่ไหนรู้ไหมหื้ม"ใบหน้าคมซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย ปากหนาดูดดึงลำคอขาวผ่องจนเกิดรอยสีกุหลาบ มือสากขยำก้นกลมของเซฮุนจนขึ้นรอยแดง
"ไม่เอา ฮึก คนเลว อื้อออ"ปากบางถูกกลีบปากหนาดูดดุนอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดจนเกิดเสียง เซฮุนพยายามเอียงหน้าหนีแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออีกคนตามดูดดุนจนกลีบปากบวมช้ำ
"หึ คนเลวๆนี่แหละ จะเป็นผัวเธอ อ่าา"จงอินจับขาขาวของอีกคนอ้าออกกว้างพลางกดแนบเตียงไว้ แกนกายสีแทนขยับถูร่องก้นอวบ มือหนาจับลำของตนกดส่วนหัวเข้าไปในรูจีบสีสดจนสุด
"อ อ๊าาาา!!! ฮึก อึก อ เจ็บ ฮือออ เจ็บ ฮึก ออกไปนะ"มือขาวจิกมือตัวเองแน่น น้ำใสไหลอาบแก้มขาว กลีบปากแดงช้ำเม้มสกัดกลั้นความเจ็บปวด
"ฮึก อย่า ฮืออ อย่านะ ไม่ โอ๊ยย ฮึก เจ็บ"ร่างบางเกร็งจนอีกคนเห็นท่าไม่ดีจึงปลดพันธนาการข้อมือเล็กแล้วจับมาคล้องคอตนไว้ แกนหนาขยับควงช้าๆ
"อย่าร้อง ถ้าเกร็งจะเจ็บ ชู่วว เด็กดี อย่าร้อง"ปากหนาจูบซับน้ำตาเด็กน้อย แขนแกร่งโอบกอดเอวบางไว้พลางลูบปลอบประโลม
"ฮึก หนูเจ็บ น้องฮุนเจ็บ"ความอ่อนโยนที่ได้รับทำให้เซฮุนเผลอตัวใช้สรรพนามออดอ้อนอีกคน ใบหน้าใสซุกอยู่กับอกแกร่งอย่างหมดแรงเหมือนแรงขัดขืนหดหายไปตั้งแต่พี่เขาสอดส่วนนั้นเข้ามาภายใน
"เดี๋ยวก็หายแล้วครับ"ป้อนจูบหวานๆให้น้องคลายความกลัว มือสากค่อยๆรูดแกนเล็กช้าๆให้ลืมความเจ็บปวด
"อ๊ะ อื้อ อ อ๊ะ เจ็บ"ขาเรียวเกี่ยวเอวแกร่งแน่นเมื่อจงอินทำท่าจะขยับ
"ชู่วว จุ๊บ"จุ๊บปากน้องเบาๆก่อนอุ้มนั่งตัก
"อ๊ะ! อื้ออ มันลึก อ๊ะ ฮึก อ๊ะๆๆ อื้อๆ อ๊ะ อ๊าา"จุกท้องน้อยได้ไม่นานก็โดนจับขย่มจนตัวสั่น จงอินสวนแกนเสยช่องทางสีแดงจัดซ้ำๆ มือสากบีบก้นน้องบังคับทิศทาง ปากก็ดูดนมจนบวมแดง ลิ้นร้อนรัวดูดยอดอกสีฉ่ำอย่างหื่นกระหาย ช่วงล่างขยับกระแทกรัวเร็วจนเกิดเสียงลั่นห้อง
"ฮึก อ๊ะๆๆ อู้ย อ๊ะๆ อื้อ อ๊า หนูเสียว อ๊ะ อื้อๆ"แขนขาวกอดคออีกคนพลางซบหน้ากับลาดไหล่แกร่ง หวีดร้องลั่นเมื่อคนพี่เล่นพิเรณลุกขึ้นยืนโดยจับน้องในท่าอุ้มเตงทำให้แกนกายเข้มกดเข้าไปลึกกว่าเดิม
"ซี๊ดดส อ่าา ฟิตสัส แตกในได้ไหมหื้ม ซี๊ดส"แกนสีแทนเสยเข้ารูรักแรงๆ จีบสีแดงขยายตามขนาดแกนจนปริเลือดบริสุทธิ์ผสมกับน้ำใสที่หลั่งออกมาจนเป็นตัวหล่อลื่นชั้นดี
แจ๊ะๆ ผั่บๆๆ
เสียงสูดปากกับเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง กายหนากระทบกับน้ำหล่อลื่นจนเกิดเสียงน่าอายให้เซฮุนเขินจนหน้าแดงจัด ปากบางก็ครางลั่นแข่งกับคนพี่
"ฮึก อื้อๆ ไม่เอานะ ฮึก อย่าปล่อยในตัวหนู อิ๊ อ๊าาา อ๊าๆๆ อ๊ะๆๆ อย่า อ๊า หนูเสียว อ๊ะๆๆ"ครั้นเมื่อร่างบางร้องห้ามคนพี่ก็กระแทกแกนย้ำเต็มแรงจนจากเสียงร้องห้าม กลายเป็นเสียงสุดสยิวแทน
"หืมม อ่า พี่ไม่ได้ยินเลย ซี๊ดดส แตกในนะคนดี"ดูดปากนิ่มแรงๆพลางเดินไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่
บ๊วบ! อ๊ะ!!
จงอินถอนแกนออกระทันหันจนน้องขาสั่น
"หันหลังเร็วคนดี..."ร่างหนาเอ่ยเสียงหวาน เซฮุนยอมหันหลังให้อีกคนอย่างว่าง่ายโดยมีมือหนาประคองเอวอยู่ ก้นกลมกระดกขึ้นเล็กน้อยเมื่อคนข้างหลังจับปลายแกนมาถูปากทางฉ่ำ
"ฮึก..อ๊าาา!"น้องร้องเสียงสั่นเมื่อคนพี่เสยเข้ามาเต็มแรง จงอินอุ้มน้องลอยขึ้นในท่าแหกขาแล้วหันหน้าออก
"อิ๊ อึก อื้ออ/มองกระจกสิคะ ของหนูกำลังกินพี่เลยนะ"จงอินกระซิบบอกน้องที่เอื้อมมากอดคอเขาเเล้วหลับตาปี๋เพราะกลัวตก เพราะน้องกลัวของน้องเลยตอดเขารัวแบบนี้ เสียวชิบ
"ฮึก อื้ออ ขยับ ฮึก ขยับนะ อ๊ะ อยากกินช็อกโกแลตแท่ง"เพราะแรงอารมณ์ทำให้เซฮุนกล้าพูดคำน่าอายออกมาเมื่อเห็นรูจีบสีช้ำของตนกำลังโอบกลืนแกนกายสีแทนของอีกคนอยู่ ท่านี้เหมือนเขาถูกจงอินกอดจากด้านหลัง เพียงเเต่อุ้มแล้วจับแหกขาออก น้องขยับก้นพลางแกล้งตอดแกนคนพี่แรงๆ
"ซี๊ดดส จะป้อนให้ท้องเลยค่ะ อ่า"จงอินกระแทกด้ามหนาจนเกิดเสียงน่าอายดังขึ้นถี่ๆ ผสมกับเซฮุนที่เกร็งก้นกลมแอ่นให้พี่เขากระแทกเขามาถนัด
"ฮึก อ๊าๆๆ อ๊ะๆๆ อื้อๆ อ๊าา เสียว อ๊ะ ลึก อึก อ๊าา"
บอกเลยว่าจงอินพูดแล้วไม่คืนคำ หลังจากที่รอคอยมานานเซฮุนจึงไม่ได้นอนทั้งคืน แม้จะเป็นครั้งแรกก็ตาม
